|
De Tussenbalans 2: ‘We hebben écht wel een heel aardig ploegie, hoor’
Acht punten uit de eerste zes wedstrijden was nog ‘aardig’, toen de eerste tussenbalans werd opgemaakt. Inmiddels zijn het er slechts elf uit elf, met een wat schamele tiende plaats tot gevolg. Toch ziet trainer Martin Vermeer –terecht- weldegelijk pluspunten: ,,Sinds de tweede helft bij CION zijn we absoluut gegroeid in ons veldspel.’’
Tekst: Robin Jongmans
Ook de optredens tegen (destijds koploper) VVOR en de huidige nummer één Honselersdijk bieden houvast, al werden daarmee geen punten gepakt. In beide wedstrijden drukte de scheidsrechter toevalligerwijs een groot stempel op de wedstrijd, ten nadele van Maasdijk. ,,Waar het verder aan ligt… Je ziet wel dat je in beide wedstrijden eigenlijk heel goed speelt, maar ook weer niet heel veel kansen creëert. Dan ga je jezelf afvragen waar dat dan aan kan liggen. Je gaat wat dingetjes uitproberen. Bijvoorbeeld om de aansluiting naar de spits te verbeteren en wat meer creativiteit en diepgang vanuit het middenveld te krijgen. Ik heb daar ook wel zo m’n gedachten over, we gaan de komende tijd eens kijken hoe we dat gaan doen,’’ aldus Vermeer.
Wisselvalligheid
Het is nog altijd wisselvalligheid troef als je de prestaties van de roodzwarten bekijkt. Op het prima voetbal tegen VVOR volgde een 3-2 verlies bij Mercurius; na de uitstekende 6-0 tegen Rijnmond/Hoogvliet Sport een even schlemielige 3-2 nederlaag bij IJVV De Zwervers. Twee ploegen waarvan gewonnen had moeten worden, maar die Maasdijk met afbraakvoetbal de baas wisten te zijn. Vermeer: ,,Tsja, heel raar is dat dan. Bij De Zwervers kom je heel snel op 2-0, dat mag je natuurlijk nóóit meer weggeven en tot die tegengoal speel je daar ook gewoon goed. En eerder bij Mercurius kwamen we –toen- opnieuw snel op achterstand en dat ging dan toch in de koppies zitten. Misschien is dat inherent aan onze jonge ploeg. Het zal ook met een stukje vertrouwen te maken hebben. We hebben tot op heden bijvoorbeeld nog geen enkele keer in de beoogde samenstelling kunnen spelen. Steeds vielen er wel één of meerderen weg met blessures of schorsingen. Dan ben je gedwongen om steeds maar weer wisselingen in het elftal door te voeren, waardoor je eigenlijk geen vastigheden kunt creëren. Het is lekkerder als je een tijdje in dezelfde samenstelling kunt spelen en je van elkaar weet wat iedereen doet. Als trainer probeer je het dan allemaal zó neer te zetten, waarvan je denkt dat datgene het elftal de meeste stabiliteit geeft. Als ik kijk naar de omzettingen achterin om een voorbeeld te noemen, dan zie ik daar wel progressie in. Een linkspoot op linksback bijvoorbeeld blijkt nu ook een winstpunt, nu dat kan. Niets ten nadele van de rechtspoten die daar gelopen hoor, absoluut niet, maar dat is nou eenmaal zo. Met een rechtspoot op linksback krijg je vaak dat wanneer hij wordt aangespeeld, diegene toch eerst weer naar zijn rechterbeen kapt. Dat duurt langer en dan is net weer hét moment weg om de spits of buitenspelers te benutten. En zo zie ik niet alleen progressie achterin, maar in het hele elftal. We hebben steeds vaker fases in wedstrijden waarin we gewoon heel redelijk tot goed voetballen. We zijn groeiende, om het zo maar te noemen. Het feit dat nu ook nagenoeg iedereen fit is geeft ook weer wat meer mogelijkheden, met name voorin. Misschien is het dus allemaal wel ergens goed voor geweest en staan straks de poppetjes ineens wel op de juiste plaats. We hebben écht wel een heel aardig ploegie, hoor.’’
Mogelijkheden
Dat heel aardige ploegie rolde afgelopen zaterdag KMD met 6-0 op, de nummer vier in de eerder gedroomde ‘fietspoule’ (3e klasse B). Nu is het zaak om dat resultaat de laatste twee wedstrijden voor de winterstop een goed vervolg te geven, wanneer nummer twee Maense op bezoek komt en een week later MSV’71 de gastheer zal zijn. ,,Ja, laten we nu ook maar eens punten gaan pakken,’’ zegt Vermeer met een knipoog.
Om niets aan het toeval over te laten, hield de trainer zich wat de namen en rugnummers betreft dan ook een beetje op de vlakte. ,,Haha, we gaan in deze fase natuurlijk niemand wijzer maken dan ‘ie al is. Laat ze maar lekker gissen, dan kunnen wij misschien wel ineens verrassen,’’ lachte Vermeer, om er serieus aan toe te voegen: ,,Je weet nooit waar het nog kan eindigen, er is echt nog heel wat mogelijk. Ik heb daar alle vertrouwen in. Daar moeten de jongens ook van doordrongen zijn.’’
|